Noc z 30 na 31 sierpnia 2026 roku zapisze się w historii polskiego bezpieczeństwa jako moment, w którym wojna hybrydowa zapukała prosto do drzwi naszych fabryk zbrojeniowych. Skoncentrowana kampania sabotażowa uderzyła w fizyczne fundamenty polskiego przemysłu obronnego. Kulminacją tej ofensywy był pożar w zakładach produkcyjnych Grupy WB w Skarżysku-Kamiennej. Zebraliśmy i przeanalizowaliśmy dla was wszystkie dostępne informacje, aby zrekonstruować te wydarzenia i zrozumieć, dlaczego polskie technologie bezzałogowe stały się priorytetowym celem dla wschodnich służb specjalnych.
Anatomia dywersji: nocny atak w Skarżysku-Kamiennej
Do ataku doszło w strategicznym obiekcie przy ulicy Obuwniczej w Skarżysku-Kamiennej. Otwarty pod koniec 2022 roku zakład to kluczowy punkt w łańcuchu dostaw Grupy WB. Powstają tam zaawansowane struktury kompozytowe płatowców, systemy sterowania i pompy do dronów latających oraz platform naziemnych. To swoiste "wąskie gardło" w produkcji obudów, idealne do sparaliżowania ciągłości dostaw.
Zdarzenie miało miejsce w nocy z niedzieli na poniedziałek, 31.08.2026 roku. O godzinie 0:23 w obiekcie uruchomił się system alarmowy. Zapis z kamer pokazał zamaskowanego intruza w kominiarce, który sforsował ogrodzenie i skierował się do działu montażu, sąsiadującego z magazynem wrażliwej elektroniki. Sprawca działał z ogromną determinacją: wyjął z plecaka butelki z łatwopalną cieczą, rozlał je i podpalił. Co ciekawe, na głowie miał kamerę sportową, którą nagrywał całą akcję. Takie nagrania to współczesny "dowód wykonania zadania", na podstawie którego oficerowie prowadzący wypłacają sabotażystom wynagrodzenie w kryptowalutach.
Plan nie powiódł się w pełni. Alarm zbiegł się z szybką reakcją personelu, a spłoszony sprawca rzucił się do ucieczki. Zgubił jednak plecak z kolejnymi materiałami zapalającymi i bluzę – bezcenne dowody dla techników kryminalistyki (umożliwiające m.in. pobranie śladów zapachowych i DNA).
Mimo natychmiastowej reakcji załogi i błyskawicznego przyjazdu pięciu zastępów straży pożarnej, ogień zdążył wyrządzić znaczne szkody. Pożar ugaszono po około dwóch godzinach, wykorzystując drony z termowizją do szukania ukrytych zarzewi ognia. Na szczęście nikt nie ucierpiał. Przedstawiciele firmy zapewnili, że incydent nie opóźni dostaw dla wojska, jednak prokuratura oszacowała straty materialne na co najmniej 15 milionów złotych. Odtworzenie specjalistycznych środowisk do obróbki kompozytów to niezwykle kosztowny proces.
Pożar w Lublinie to nie zbieg okoliczności
Aby zrozumieć pełen obraz sytuacji, przyjrzeliśmy się wydarzeniom z poprzedniego dnia. Zaledwie kilkanaście godzin wcześniej, 30.08.2026 roku około godziny 14:00, potężny pożar wybuchł w Lublinie. Ogień strawił halę produkcyjną firmy JFG Composites przy ulicy Kasprowicza. Skala zniszczeń była katastrofalna – temperatura zawaliła dach, a straty wyceniono na 30 milionów złotych.
Dlaczego to takie ważne? JFG Composites produkuje zaawansowane materiały kompozytowe dla przemysłu lotniczego i śmigłowcowego. Hala była pełna materiałów służących bezpośrednio do produkcji struktur dronowych. Uderzenie w dwa zakłady będące krytycznymi ogniwami w produkcji kompozytów, w odstępie mniejszym niż 12 godzin, całkowicie wyklucza zbieg okoliczności. Zagraniczny wywiad zidentyfikował czuły punkt naszej zbrojeniówki i postanowił go fizycznie wyeliminować.
Nowa twarz rosyjskiego sabotażu
Działania w Polsce to część szerszej kampanii. Z jawnych raportów służb wynika, że nasz kraj stał się głównym celem operacji sabotażowych Głównego Zarządu Wywiadowczego (GRU). Zmieniła się jednak taktyka. Po wydaleniu z Europy wielu rosyjskich dyplomatów-szpiegów, do akcji wkroczyli wykonawcy zastępczy.
Współczesny sabotażysta nie przypomina wyszkolonego agenta z filmów. To często młodzi mężczyźni z przeszłością kryminalną, pseudokibice lub radykalizujący się imigranci, werbowani przez komunikatory internetowe (głównie Telegram). Płacą im w trudnych do wyśledzenia kryptowalutach w zamian za podłożenie ognia pod infrastrukturę krytyczną.
| Wybrane akty sabotażu w Polsce i regionie (2024-2026) | Skutek / Charakter ataku |
|---|---|
| Kwiecień 2024 (Warszawa, market budowlany) | Zdalne podpalenie zaplecza. Aresztowano m.in. Stepana K. |
| Maj 2024 (Warszawa, kompleks handlowy) | Całkowite zniszczenie hal. Zatrzymania kilkunastu osób. |
| Lipiec 2024 (Jabłków, magazyn kurierski) | Ładunek zapalający w przesyłce. Straty ok. 2,9 mln zł. Próba paraliżu ruchu lotniczego. |
| Kwiecień 2026 (Słajszewo) | Podpalenie maszyn budowlanych pracujących przy budowie pierwszej polskiej elektrowni jądrowej. |
Atakom kinetycznym zawsze towarzyszy wojna informacyjna. Kanały na Telegramie publikują nagrania z podpaleń, próbując zrzucić winę na "ukraińskich partyzantów". Cel jest podwójny: wywołać niechęć do uchodźców z Ukrainy oraz wysłać Polsce sygnał, że nasza transformacja energetyczna i zbrojeniowa może zostać siłowo zatrzymana.
Luki w systemie bezpieczeństwa
Zastanawiające jest to, jak zamaskowany sprawca mógł tak łatwo przedostać się na teren strategicznej fabryki zbrojeniowej. Obecne procedury często opierają się na ochronie reaktywnej – systemach monitoringu i czujkach antywłamaniowych połączonych z grupami interwencyjnymi. O ile działa to świetnie na pospolitych złodziei, o tyle dla zdeterminowanego sabotażysty z butelką benzyny, któremu akcja zajmuje kilkadziesiąt sekund, nie stanowi żadnej przeszkody.
Sytuacja ta wymusza pilny przegląd bezpieczeństwa. Infrastruktura krytyczna wymaga stałej obecności Specjalistycznych Uzbrojonych Formacji Ochronnych (SUFO), wyposażonych w broń długą i systemy antydronowe. Choć podniesie to koszty operacyjne zakładów, jest to jedyna droga do zapewnienia fizycznego bezpieczeństwa produkcji.
Klejnot koronny polskiej zbrojeniówki
Dlaczego podjęto ogromne ryzyko operacyjne, uderzając właśnie w Grupę WB? Ponieważ to obecnie największa prywatna firma zbrojeniowa w Polsce i technologiczny rdzeń naszej armii. Założona pod koniec lat 90. przez inżynierów z Politechniki Warszawskiej spółka, od samego początku postawiła na zachowanie pełni praw intelektualnych do swoich produktów, kodu i kryptografii.
Ta niezależność przyniosła owoce. Firma to dziś konglomerat świetnie uzupełniających się spółek: od warszawskiej centrali (systemy dowodzenia i łączności), przez gliwickiego Flytronica (drony rozpoznawcze), aż po trójmiejski Radmor i Arex (radiostacje wojskowe i mechatronika).
Inwazja Rosji na Ukrainę drastycznie zwiększyła popyt na sprzęt wojskowy, co zaowocowało bezprecedensowym skokiem finansowym Grupy WB.
| Rok obrotowy | Przychody netto | Zysk netto |
|---|---|---|
| 2021 | 343,2 mln PLN | 19,4 mln PLN |
| 2022 | 602,1 mln PLN | 44,7 mln PLN |
| 2023 | 1,44 mld PLN | 234,1 mln PLN |
| 2024 | 2,958 mld PLN | 622,8 mln PLN |
Z rekordowymi marżami i ogromnym eksportem (m.in. do USA, Szwecji, Korei Południowej czy Indii), firma stała się globalnym graczem. Rozważała nawet debiut giełdowy pod koniec 2026 roku, jednak uwarunkowania rynkowe i konieczność inwestycji w ochronę przed sabotażem przesunęły te plany na rok 2027. Firma weszła też niedawno w skład konsorcjum mającego budować polskie fabryki amunicji artyleryjskiej kalibru 155 mm.
Polski sprzęt, który niszczy rosyjską armię
Sprzęt od Grupy WB odgrywa kluczową rolę na froncie, bezlitośnie weryfikując rosyjską myśl wojskową. Co dokładnie stanowi taki ból głowy dla wrogich sztabowców?
FlyEye – niewidzialni obserwatorzy Polski dron rozpoznawczy stał się legendą dzięki swojej ekstremalnej odporności na wrogie systemy walki radioelektronicznej. Potężne zagłuszarki, które przejmują lub niszczą komercyjne maszyny, są wobec niego bezsilne. FlyEye korzysta z autorskich algorytmów przeskoku częstotliwości, a w razie utraty sygnału GPS potrafi nawigować analizując obraz terenu pod sobą. Startuje "z ręki" operatora i porusza się głównie lotem ślizgowym. Jest "zimny" dla kamer termowizyjnych i niezwykle cichy.
Amunicja krążąca WARMATE To z kolei chirurgiczne narzędzie zniszczenia, dające piechocie precyzję, jakiej wcześniej nie miała. System uderza w cel z dokładnością do 1,5 metra. Rodzina dronów kamikaze rozrosła się z czasem do potężnego arsenału:
- WARMATE 1 (3.0): Lekki sprzęt obsługiwany z plecaka. Zasięg do 30 km, wyjątkowo cichy w fazie ataku.
- WARMATE TL (Tube Launch): Wersja wystrzeliwana z wyrzutni rurowej, idealna do montażu na wozach bojowych.
- WARMATE 2: Cięższy wariant, zdolny przenosić 5-kilogramową głowicę na dystansie 20 km.
- WARMATE 5: Dron o zwiększonym zasięgu (do 100 km).
- WARMATE 50: Strategiczny przełom. Elektryczny napęd zastąpiono spalinowym. Przenosi 50-kilogramową głowicę bojową i ma oszałamiający zasięg 1000 kilometrów. Startując z Polski, może dosięgnąć celów w głębi obcego terytorium.
Rój W2MPIR i przełamywanie "baniek" Odpowiedzią polskiego przemysłu na rosyjskie systemy antydostępowe (czyli nasycone radarami i obroną przeciwlotniczą strefy wykluczenia) jest projekt inteligentnych rojów. Zasada jest prosta: wypuszcza się drony-przynęty symulujące prawdziwe samoloty. Gdy wrogi radar się uruchomi, ujawnia swoją pozycję. Wtedy system automatycznie wysyła koordynaty do krążących w pobliżu maszyn typu Warmate, które z niezwykłą prędkością niszczą obronę przeciwnika. Na podobnych rozwiązaniach opiera się wielki program GLADIUS dla polskiej armii.
Systemy naziemne i Fonet Firma to nie tylko lotnictwo. Zdalnie sterowane moduły uzbrojenia i systemy kierowania (jak TOPAZ wykorzystywany w haubicach Krab) to klasa światowa. Polski system komunikacji wewnętrznej pojazdów wojskowych (FONET) okazał się tak niezawodny, że licencję na niego wykupili nawet Amerykanie, instalując go w tysiącach swoich maszyn bojowych.
Podsumowanie
Atak w Skarżysku-Kamiennej udowodnił, że produkcja zbrojeniowa w Polsce odbywa się dziś w warunkach otwartej wojny hybrydowej. Fabryki Grupy WB i ich podwykonawcy są solą w oku obcego wywiadu, ponieważ polskie drony, systemy łączności i amunicja krążąca faktycznie zmieniają równowagę sił na współczesnym polu walki.
Utracone w pożarach komponenty i uszkodzone hale można wycenić na kilkadziesiąt milionów złotych, jednak incydenty te nie zachwiały stabilnością holdingu. Polska zbrojeniówka niewątpliwie wygrywa technologiczny wyścig, dysponując świetnym zapleczem i innowacyjnym know-how. Prawdziwym, pilnym wyzwaniem na nadchodzące miesiące nie będzie jednak stworzenie kolejnych przełomowych urządzeń, lecz zapewnienie im tarczy, która ochroni ten kapitał bezpośrednio na ziemi – jeszcze przed wyruszeniem na front.